بهمن


و 7
دو عدد اول
بخش‌ناپذیر، عقیم، سترون
پونز كنارِ هم
57
كارت‌پستالِ كهنه دو معصوم
بردیوارِ نمناكِ زمانه.

1 و 3
اولِ اولها
كنارِ هم
آخرِ وحدت
رمزِ فیثاغورث با خدایان
اول و آخر و ظاهر و باطن
كس‌ نشنود، كس‌ نبیند
بیاد چرا بیاورد
بوی جوانی را
قوم‌النصردین؟

1357
اسبه عصاری نكرد
موشه ماسوره نکرد
پشه رقاصی نكرد
شتره نمد رو وِل‌كرد
همه در اعتصاب
تا حضرتِ خطیرِ خراط
نایبی تراشد بر 12
از نقش‌ غیبی كه می‌دیدند
نصرالدینان بر بامها:
شاهدی پیرانه‌سر در ماه
با آن وجد و شور و خون
گاو را برده‌بود انگار خواب از حیاط.

افتاد روی خانه
سایۀ 12 عاقبت
و «‌هیچ»‌ نداشت
الا فسادِ فی الارض‌.
وزیرِ دست راست
مهندسِ دین و نصرِ دولت
چادرِ مادر همی‌جُست
در كلاهِ پاسبانها.
وزیرِ دستِ چپ هم
آتش‌می‌زد
پیراهن بر تنِ روسپیان.
دو كفْه
المیزان ادامه‌دارد
تا قیامتِ روحانیان.

و خارهای زمانه
بر سیمهای زمان
كه از ما، بر ما، میانِ ما
از برِ ما، از دلِ ما می‌گذرند.

جفت3
خانه را بسته
آخرشد اولین 33
می‌میرد یعنی طلسم؟
آن 13 قم
قیمومتِ اعداد
آن وحدتِ 1 و 3
و كلمه
هم بر عضوِ وحدت ثبت‌بود
عهدِ ابراهیم با یکی از خدایان.

قیامِ اعدادِ اول،
قمِ عدد كجا؟
خُمِ فلسفه كجاست؟
و عهدِ افلاطون با خدایان:
1357
قربانی خواهدشد
ایزدِ بهمن.

جفت3
دو اول
در خانۀ آخرت نشسته
خسته از این غربت
هوسِ مدینه ات نیست یا معصومه؟

8/2/2012
ا- ماهان

_______________
از مرحوم بازرگان نقل‌است كه روزی در كودكی دیده پاسبانی چادر از سر مادرش‌ كشیدهو از همان روز كینه رضاشاه را بدل‌گرفت. به این ترتیب در كنار پدركشتگی اصطلاح «‌چادرِمادركشیدگی» هم وارد گفتمان سیاسی ایرانیان شد. آن مرحوم علاوه بر آیات شریفه از احادیث ملانصرالدینهم در نطقهای سیاسی و گفتارهای تلویزیونی استفاده‌می‌كرد.


همان توفان قدیمی


كدامین توفان
جگرِ آن دارد
كه زیر‌و رو كند این آب و خاك را؟

بالِ یك پروانه اینجا
می‌كند توفان
آن دوردستها،
چنیند توده‌های هوا.
و اینك
بالِ كدام حشره كجا
سرِ توفان دارد
اینجا؟

یادم درست نیست
سفاهتِ سلطان بود
یا ارادۀ الهی؟
تنگری، خدای آسمانهای آبی
نازل‌كرد خانِ مغول را
بر این مُلكِ بی‌پناه.
یادم هست
قاه‌قاه خندۀ خلیفه
خدایش‌ اللْه را شكرنموده‌بود
اندر بكارتِ دخترانِ هفت اقلیم.

ملخهای آدمخوار
مگر نه جاروكرده‌بودند مدائن را؟
یادم هنوز هست.
اما راستی
هوشِ سپهسالارِ ساسانی بود
یا بختِ بلندِ الله
ارتش‌ را برابرِ دشمن نشاند
سه ماه و اندی؟

گویی همین دیروز بود
ملاحسین، امپراتورِ صفوی
نخود فوت‌می‌كرد لوبیا
برای آشِ نذری:
مَهدی بیا!
دخترانِ اصفهان اما
هرگز ننالیده‌بودند
محمود بیا!

سفاهتِ سلطان
رسالتِ خان
معنویتِ خدایان
رذالتِ خلیفه
یا همه و همه؟
یك تكانِ بال
از حشراتی چنین حشری
كافیست، كافی!
علمِ جدید
برای همان استعاره‌های قدیمی
سیلِ خون، توفانِ ویرانی .‌.‌.

راستی یادم‌رفت
پنجاه سالی می‌شود
این خرابی اپوزیسیون،
تأخیر
یا نقصِ فنی؟

24/1/2012
ا- ماهان

گلشیفته فراهانی



هرسه لخت بودند
برگِ انجیر
از رویِ خشمِ خداوند
که پایین لغزید.

بارِ شرم را اما
حوا و آدم
باید که می کشیدند
تا همین روزها.

آه ای فرشته، ای بی آینه
بینِ دو دیوار
دیدی که بالهای ماست
عریانیِ ما؟

صدای سنگها را می شنوی؟
آیا بلند است
بختِ پرنده
بینِ دو دیوار؟

دگمه های نگاهت را بازکن
تا نافِ هستی
ترا می خواهم ای حقیقت
ترا می خواهم ای حقِ عریان.

18/1/2012
ا- ماهان

کدام سال نو؟


هشت‌و‌نیمِ سكوت
نور از پنجره بیرون‌زده
بجای آفتاب
غرو‌لندِ كلاغ تومی‌آید
انگار نه انگار.

در گزارشِ بازرسِ زمستان هم
منعكس‌نیست
غوغای درخشانِ گنجشكان
انگار نه انگار.
آه ماشینی از كوچه گذشت .‌.‌.
دو‌سه‌تایی سنگریزه پراند ته سطر
عده‌ای آمده‌اند
عده‌ای رفته‌اند
عده‌ای مانده
نه پرنده نه رونده
به تاریخِ این شعر نگاه‌كن
هیچیك تحویل‌نمی‌گیرد
سال را امروز از زمستان
دانه‌های سفیدِ گرسنگی
ریزان.

دری در پله‌ها بهم خورد
و سه تا نقطه نگاه‌كن
ریخت بجای یك سطر
انگار حباب
.‌.‌.
دوازدهِ شامپانی
ترقه، فشفشه
پاچه‌خیزك، جرقه
در آوای بالهای پریشان
خوابهای پریده
انگار ناقوسها
برای سالی مرده
بصدادرمی‌آیند.

و تبعیدیان
مثلِ پرندگان
مانده‌اند
تا جشنِ بهار.

31/12/2011

اشک خلیفه


باد می‌آید
پشتِ دروازه‌های شهر
تو نمی‌آید
طاعون یا وبا؟
باد می‌ترسد.
خلیفه
قلادۀ میكروبها بازكرده.

شب روی بام دعا‌كردند
طلسم بسته‌تر شد.
میكربِ سومی هست
بزرگترِ خدایان.
دنبالِ شتر می‌گردند روی بام
قرنِ ششم بود یا هفتم؟
كسی یادش‌ نیست.
خلیفه
هواپیمایش‌ آماده
میكربِ سوم اما
كاری است
كشته‌ها را جمع‌می‌كنند
لای سطرها دفن
دیه‌هم می‌دهند
چند نفر شتر؟ تعارف.

تا پشتِ دروازه باد می‌آید
میزان آلودگی: هشدار
قهرِ بوزینه دیگر چرا؟
كم است نانِ‌خامه‌ای.
قرنِ چندم است؟
وصیعت‌نامه هارون
یادِ كسی نیست.
خامه ترشیده
خلیفه چرا لج‌كرده؟
رولتِ روسی
می‌زنی یا بزنم؟ فقیهان درمانده!
یك وجب تا ظهور
یكی از علائم لیز‌بوده.
دكتر مسئله می‌گوید
چاههای خامه سررفته
كفی میكربی
برداشته عالمی
یك اشكِ دیگر بدهكار است خلیفه.

نقصِ نظامِ میكربی
عمرِ چند‌ساعته اجزاء
آخری بر زمانِ بیكران
عاقبت قیچی‌شد خلیفه
لای عقربه‌ها!
نمدِ خواجه‌نصیر
یادش‌ رفته‌بوده.
جایت خالی سعدی
آخرالزمانی بود تماشایی!

25/6/2011

بهار تهران


باوركنید اصلا
حوصله‌ندارم چهارشنبه
بكشم بر سرِ آتش‌ باز
كه من همه سُرخ
تو چرا زرد ماندی؟

باوركنید دیگر
بس‌ است كابوسِ بیداری:
خلیفه بر تختِ تهران
در خوابِ شاهنشهی.

باوركنید شیرینی نوروز
خشكید بر سفرۀ رؤیا:
چندین بهار رفت و
خرسِ زمان
در آستینِ اللْه خواب.

والعصر كه اللْه را هم
سرآید زمان
روزی كه زنجیر جوانه‌زند
بر مُچهای كنیزان و بردگانش‌.

باوركنید اصلا
حوصلۀ اینهمه قهرمان هم ندارم
وقتی خدای قهار
شمشیر دست‌گیرد یا باتوم
حرفِ حسابش
خطابه‌های محمدخانِ اخته
یا خطبه‌های سیدعلی شلخته.

باوركنید می‌ترسم
با قهقهۀ قحبۀ تاریخ می‌لرزم:
دیوانه طرابلسی هم
دیوِ خودی شود
یا بی‌بی‌الیزابت
سی سی کنان باز
ته‌كشیده باشد كرِم‌پودرِ نفتی‌اش‌.

خرسِ زمان مُرده‌ای؟
سی‌و‌دو خواب
بس‌ نیستت؟
برخیز به فریادِ یاران!
حیف است تا نبینی
باز بهارِ تهران.

9/3/2011
پیروز باد نوروز
اــ ماهان


اینجا زمستان است صدای بهار

مُچها جوانه زدند

آسفالت هم سبز شد زیرِ پاها

چاره‌ای نیست

باید شكفت یا مُرد

خواهد‌گفت گُلِ سرخ.


خون هم لازم نیست

اگر خدا بخواهد

كه اینجا در خوابِ زمستانیش‌ مانده

واكسنِ هاری به سپاهش‌ برساند یا نه.

افسوس

رؤیا ندارد خوابِ خدایان

جوانه هم نمی‌زنند

نازا یخ بی‌عشق.

اینجا زمستان است اما

گوشِ جهان شده

صدای سبز،

كه نزدیك است آیا

بهارِ تهران؟


15/2/2011


دین رقاصه

صدای پنجه‌های باد روی شیشه‌ها

خواب را خُرد می‌كند، بی حیا

یا هیاهوی دوردستها؟

و فرعون گفت:

»به دنبالِ جهودان چرا بروم

منی كه جاودانه‌ام«

مصر مصر مصر بپاخیز!

مصر می‌گوید

فرعونِ جهود را به دریا بریز!

و نیل

عصای دستِ كس‌ نشد.

دیریست كه مُرده

خدای موسی. که نمی‌گویند

میراث اما

خون می‌كند به دعوا.

رقص

نخلها که اعتصاب‌كرده‌اند

سنگ و چماق و چاقو

مهمانِ صحنه امروز

گلوله ولی ضدِضرب می‌زند

ــ اشتران را بزك نكنید!

با صد و یك اشاره

رقاصه می‌نماید:

معجز منم برادرانِ دین، من

لرزان یا خروشان

شصت تا ران

دو نیلِ روان، پاهایم.

جمهوری رقص

ولی و والی، فرعون و ارتش

خاخام و ملا نمی‌خواهد

برادری كو؟

یوسفِ بی‌پیراهنم.

رقاصه گفت و دورِ دگر زد

پیمانه.

2/2/2011

ملك‌عبدالله می‌نالد

ــ سرِ مار تهران است

بزنید یا الله!

ملك‌عبدالله نمی‌گوید

این مارها

گوشه و كنارِ كشورها

همه حاجیند و سرسپرده

دُم گره‌داده در مكه، شبكه

از قدیم، قاعده.


ملك‌عبدالله!

مترس‌ حاجی از مار

یك سرِ كتاب واكن امشب

خداوندِ كلیم

عصای دستش‌ یكی مار بود.

مترس‌ ای ملكِ مكه

یك دعاكن امشب

ناله چرا

به درگاهِ كاخِ سفید؟

نكند زیرِ سایه اف‌35 هم

می‌ترسی

با همه سیاهی كعبه؟

یا خداوندِ پیرِ زمینگیر

اهلِ حرمش‌ همه

هجرت نموده‌اند

بی‌ترسِ طیرابابیل؟


دعاكن ملكِ بنده

به درگاهِ یكی كاخ

بخوان سورۀ روم یا ینگه

شاید بُردید باز

مثلِ آن و آن‌دفعه!

30/11/2010

شغالکراسی

میگم كارلا برونی

هیچ میدونی تو این وضعیت

تهرون اگه یه وخت پیدات شه

حُكمت فقط شریعت؛

تشویش افکار محصنه

زنای امنیت ملی

اول درازت‌میكنه:

كنیزِ اهلِ كتاب.

بعد سنگسارت‌میكنه

بعد دوباره دراز

زیرِ سنگِ یه گور

روش‌ یه شمارۀ كور.


آخه كارلا برونی،

پیشی اولِ فناره‌سه

نامه که نمی‌نویسه

اونم بجای شرحِ حال و حولِ معمول

دخلیات كنه و دخول

تو امورِ الهی.


نبینم كارلا برونی

اون پاریسِ ابری رو وِل كنی

پاشی بیای ولایتِ آفتابه

كه بانوی اولِ تهرون

تو یه خیمۀ سیاه

برات كت­واك بزنه.

از همون توشم عدل

وسطِ یه قبضه روزنومه

مصاحبه در‌بكنه دودهنه

خلاصه

آزادی الهی رو برات لابده.


- پاشو پاشو برونی

گیتارو وردار نمونی

سكینه کیه؟ دایه‌قزی

دروغه اون آشتیانی.

آغا خودش گف

تو نیویورك گف

»اسمِ آغا محموده

محموده بالا بالا

سركردۀ شغالا«


اصلا میدونی كارلا برونی؟

نه؟ میتونی از فوكو بپرسی یا رولو

حقوقِ بشر، دمكراسی

مالِ شما بشراس‌.

سركتابِ ما بنده‌ها و برده‌ها و عبدالفلانا رو

بستن بخدا با شغالكراسی!

معنی توسعه؟

از كابل به

باتومِ نابِ دینی

فمیتی كارلا برونی؟


راسسی جونم واست بگه

به آغاجون سلام برسسون

از قولِ حضرات كه همیشه فرمودن:

»خلایق را

همین ما لایق


27/9/2010

توضیح واضحات: كارلا برونی همسر رئیس‌جمهور فرانسه در نامه‌ای از سكینه آشتیانی دفاع‌می‌كند. از سوی مطبوعات ولایت به فحشا متهم‌می‌شود. خود ساركوزی هم زمانی گفته‌بود كه ملت ایران لیاقتش بیش‌ احمدی‌نژاد است. اما از علی‌ابن ابیطالب نقل: «هر ملتی لیاقت حاکمش را دارد.» كه ترجیع­بند نطقهای حضراتِ دارالخلافه می‌باشد. «... اسم بابام محموده .‌.‌. » از یک متل کودکان است.

عباسیان هم
داشتند خلیفه‌ای كه شاعری كند
علویان را حوصله هنر نبود
از امویان اما یزید*
خراب و مست و عشقباز
شعرها داشت.

دارالخلافه تهران
المُستمسك‌باللْه، خلیفه اول*
می‌شعرید هندی*
گاهگاهی
القاصرُباللْه، خلیفه دوم ولی*
ولی امرِ مؤمنین
رُلِ فروزانِ شعر را
تلویزیونی نمود، اما
كه به او فروخته
فرمولِ جوهرِ جدیدِ شعر را؟
اتحادیه دواتگرانِ قم و حومه؟
مجمع شعار نویسانِ مركز؟
هیئتِ صیغه‌خوانانِ مشهد؟
كدوی فُرمالیستهای روس‌ را شاید
كندند برایش
پشتِ دانشگاهِ جمعه، نه!
بگمانم خودش
اندر احوالِ خواقینِ چین خوانده*
و آن حدیثِ معتبر را شخصا
موردِ بهینه‌سازی قرارداده.

دستورِ جوهرِ شعرِ رهبر؛
شاعر مترجم نویسنده، چند عدد
نیروی امنیتی، به اندازۀ كافی
كابل باتوم سُرنگ قمه قرص‌، در حدِ كفایت
نمایندۀ رهبری، یك عدد.

روش‌ را درست نمی‌دانیم
ولی هرچه هست
جوهرِ حاصل
به قرمزی می‌زند
و بویش‌ را فقط
پزشكِ قانونی بازمی‌شناسد.
آخر از آن موادِ مصرفی
كسِ درستی نمی‌ماند
تا روش‌ ساخت جوهرِ خلیفه را
گزارش‌بدهد.

راستی! در موادِ لازم
یك دوتایی روزنامه‌نگار و وبلاگ‌نویس
مثلِ همین شیوا‌نظرآهاری
از قلم افتاد
زیرِ حكم است طفلی
تا شعر شود.

28/8/2010
*الا یا ایهالساقی ادر كاسا و ناولها. از رباعی مشهور یزیدابن معاویه است. در اشاره ‍به عشق پرشور و ناكامِ او به اورینب، حافظ ما اضافه‌می‌كند: كه عشق آسان نمود اول، ‍ولی افتاد مشكلها.
*خلفای عباسی مشروعیت خود را مستقیما از اللْه می‌گرفتند و نام ایشان همواره با كنیۀ اللْه بود مثلا المستنصرُباللْه، القادرُباللْه و غیره.
*هندی. تخلص‌ آیت‌اللْه خمینی است در شعر.
*قاصر بمعنای قصوركننده، ناتوان، در زبان بمعنای نارسا، الكن. اما الناصربالله، این خلیفه عباسی دستی هم در شعر داشت و همزمان در دوجبهه درگیر سلاجقه و خوارزمشاهیان بود. گروهی تاریخدانان می‌گویند كه ایلغار ‍مغول به دعوت او بود. شباهتی هسته‌ای با امروزمان.
*تنی از خواقین چین را هوس‌ بر شاعری افتاده‌بود. برای حضرت كاغذشان، فرمودند تا دواوین ‍بهترین شعرا جمع‌كرده خمیر، تا باز ورق‌كنند دفترچه شعر خاقان را.
______________________

به مادر زیرسنگسار سکینه آشتیانی
::
چه معصوم ایستاده زانیه
پستانِ گناهش را که می مکد؟
نوزادِ حرامزاده.

خوابی دادستان یا مرخصی؟
سید کجاست؟ عمامه را شسته عیال؟
آب رفته طومارِ فتوا؟
تازه،
بُت هم شده این زانیه
درکلیسا و دیر
ترسایان جایِ سنگ
زانو به پایش می زنند.
سنگسار سید!
بجنب، بده حکم را دایرۀ اجرائیات!
یا نکند پسندیده ای
هم مادر و هم پسر را؟

من اشکِ مرمر را دیده ام
صدایِ سنگ را شنیده ام:
«جایِ یک زن، مرا سنگسار کنید»
به همزادم آینه قسم
دیده او، شنیده
از دهانِ سنگ
منِ شاعرم.

2010/7/9

سنگسار

جامی است واژگون
به جایِ جامِ جهانی
بازیهایِ وطنی
هندبالِ دینی:
توپ
سنگ است در دستِ آقایان و گُل
در گودال
هیش... حورا... اکبر
حورا...اکبر...گُل
...

2010/7/9
ا- ماهان

__________________

چه معصوم ایستاده زانیه
پستانِ گناهش را که می مکد؟
نوزادِ حرامزاده.

خوابی دادستان یا مرخصی؟
سید کجاست؟ عمامه را شسته عیال؟
آب رفته طومارِ فتوا؟
تازه، بُت هم شده این زانیه
درکلیسا و دیر
مومنان زانو به پایش می زنند
جایِ سنگ.
سنگسار سید
بجنب، بده حکم را دایرۀ اجرائیات!
یا نکند پسندیده ای
هم مادر و هم پسر را؟

من اشکِ مرمر را دیده ام
صدایِ سنگ را شنیده ام:
«جایِ یک زن، مرا سنگسار کنید»
به همزادم آینه قسم
دیده او، شنیده
منِ شاعرم.

2010/7/9
ا- ماهان



قُل اعوذ برب الموت
ملكِ الموت
الهِ الموت
بگو پناه می‌برم به خدای مرگ!
و تهران
می‌گوید
تهران از رو می‌خواند
تهران از رو می‌كُشد
پنج تای دیگر را كُشت امروز.
رادیو گفت
هم خارجی هم بیگانه هم تهران
و تهران
شهرِ كلان
بنا بر بستر شمشیر
شمشیرِ زندة محمد
خانِ اخته
كه تلاوت‌می‌كند هنوز:
قُل اعوذ برب الناس
بر تلهای جمجمه
ملكِ الناس
بر مناره‌های جمجمه
الهِ الناس
بر توده‌های جمجمه.


در یاسای تهران
ق‌ها همدستند
قرآن و قتل
قائد و قاضی و قبر.
رمانتیسمِ شهید
«موردِ خصوصی‌سازی قرارگرفته»
كفنی و گوری تمام.

این زندگیست كه كشته‌می‌شود
نقطه سنگی.
تمام.


پناه بر تو ای نیكی
پناه بر تو ای راستی
پناه بر تو ای سپیده
آنگه كه دمان
می‌رانی تاریكی را از ذهنِ آسمان
ای نیكی! ای راستی! و ای سپیدة قلبهای مردمان
چنین دیرمانده
چون بختِ باطل
در دورِ تیره‌روزان
بارها بارها گفته‌ام و خوانده‌ام، از قلب.

بارها و بارها گفته‌اند، خوانده‌اند، از رو
رادیوها، بلند كوتاه متوسط
موج موج
تهران به داركشید، سنگساركرد، تیرباران
یوتیوپ نشان داد، ماهواره توپید
تهران به خدای مرگ پناه‌می‌برد
در طنینِ صدای آغا
محمد
تهران تلاوت‌می‌كند.


سیلِ این سلسله اما
به گِل می‌نشیند، می‌دانم
من
ستایندة نیكی
ستایندة راستی
سرایندة نابینای سپیده‌دم
روشن
می‌بینم
تهران دوباره سقوط‌خواهدكرد.


از چهارده تا نو
سوگند به نقشِ ماهان
سوگند به انتظارِ سه
بعد از دو
تهران
باز هم سقوط‌خواهدكرد.


10/5/2010
ا- ماهان

روزهاتان نو باد



صدای پا
آشنا . . . پا به پا
و صدای در
مثلِ پارسال، مثلِ هر سال
درمی‌زند نوروز
و پا بپا
كسی هست تا بازكند یا
درمی‌زند و می‌رود به راهِ خویش‌ باز
نوروز.

چشمها ماند به در، سفید شد، سبز شد
مثلِ دستبند روسری تی‌شرت
در
درِ هفت‌قفلِ هفتصدمن
باز می‌شود آیا
تا نوروز بیاید تو؟

از این منانِ هفتصدمن
كس‌ هست كه برخیزد
بگشاید در
به روی نوروز؟

سرودیش‌ بخوان
چنان شادان
كه در از پاشنه درآید رقصان
تا مطبخِ خدایانِ مُرده
غلتان.
گاه یك پروانه كافیست
تا شهری به صحرا كشد.

از این آزادگان كس‌ هست آیا
تا كلون را بكشد؟
یا درِ پوسیده
باید كه خود بریزد؟
گاه اما
یك پروانه كافیست
كه روی نشستن بنشیند.

درمی‌زنند
روزِ نو پشتِ در است
نو شده كس
تا بازكند در؟
روزهاتان نو باد.

ا- ماهان
17/3/2010

8 مارس روز جهانی زن

ترا من آدم كردم نه خدا
حضرت حوا



روزهایی بودند، روزگار هنوز نه
ششم بود یا هشتم
كسی یادش‌ نیست
شایع است روزِ هفتم
همه چیز حاضرشد
هر هفت فلك شاید هم نُه
كسانی بودند، شمارشی در كار نه
. . .
و زمین قبله عالم بود
عرشِ خداوند یمن، باغِ عدن
ماه و خورشید و ستارگان
چراغهایی دورِ زمین چرخان
كوههایش‌ میخهایی تا ابر رقصان . . .
اما
خمیرِ خداوند زیادآمده‌بود، گِل
آبنمای كاخ چیزی كم‌داشت
فواره یا تندیس؟
پس‌ بكارشد خداوندِ بس‌دانا، فواره در تندیسی
اما نه برسمِ خدایان كه بگوید بشو،
و شود آنی كه بباید.
نه
نیروی گردانِ چرخ
به كارش‌ گرفته‌بود
تا تجربه‌كند، عوض‌كند
دو و چندباره بسازد
در هوسِ یك تازه
یك تك، یك سوگلی
كمی از خودش‌ در این گِلِ آخری
كه آبها بودند، آینه هنوز نه . . .
اما
غریبِ خویش‌ خداوند
زیرِ سایه درختی
خستگیش‌ را پهن‌كرد
در جستجوی یك رؤیا
. . .
بادِ غمگین درآمد:
ــ چه تندیسِ محزونی!
ماهِ خیره برآمد:
ــ چه تندیسِ پُرآهویی!
ناخنی به چنگ كشید ناهید
ُــ برقص‌ ببینم آدمك!
ــ و چه ناكوك می‌رقصد این كوكی!
قاه‌قاه مهرِ بزرگ خندید
از پرتوهایش‌ یكی به او بخشید
پیچید بادِ فروردین در او ناگاه
كه چه بیخون می‌رقصد این
و ستبر
آدمك جوانه‌زد
. . .
ــ كیستی ای غریبه گستاخ در باغِ من؟
خواب‌آلوده خداوند غرید
میانِ ناله‌های فرشته‌ای
ــ آخ . . . و چه گرم است و چه پُرزور و چه شیرین . . . این غریب . . . آخ! فرشته گفت.
ــ حوْای زیبای هوس‌آلوده بگو
كیست این غریبِ گنگ آخر؟
ــ جفتِ من است او
زبانش‌ خودم بدهم.
سرجنباند و پلكان گرفت و به ایوان رفت
تمامِ قیلوله‌اش‌ را
خداوندِ بخشندة پیر.

زوجِ خوشبختی بودند
تا . . .
روزی روزگاری هارگرگی
بازوی آدم را
در خواب
گزید.


28/10/2009
ا- ماهان


از اعدامها بگو
با توام رادیو!
زلزله را ول‌
تصادفِ قطار، سیل، سقوطِ هواپیما، نه
از اعدامها بگو
من از این طنزِ شیک
بدجور خوشم میآید
وقتی قاضی
قتل‌می‌كند
آنهم با قصد قبلی
همه «ق»ها را همدست کرده.

رادیو حرف‌بزن
تهران دو نفر را دارزد دیروز
و هنوز . . .
بوی شیر می‌آید:
دو جوانكِ محارب.
از این طنزِ درخشانِ سیاه من
لذت‌می‌برم
قاضی همیشه زن را با «ظ» نوشته
اما دیشب
با «ذِ» لذت بود زن:
در تمامِ طولِ همخوابگی
بر تركِ دو محاربِ دلیر
زنِ قاضی
نوبتی اسب می‌تاخت.
قاضی اما
برعكسِ همیشه
ظن نمی‌برد.

رادیو!
بلندشو! حرف‌بزن!
زیباست تناقضِ این قضات
من از این قتلِ قانونی
مثلِ خود قاضی
لذت می‌برم
جنون است می‌دانم
باكی نیست
آخر همه ما
اعدامی هستیم
كو بازجو فقط؟
نه!
می‌دانی رادیو!
تهران
پنج‌تای دیگر را اعدام خواهدكرد
و هنوز . . .
استخاره می کند نُه تا.

و طفلك زنِ قاضی
در این معرکه شیر و خون
تنها اوست كه انتقام بگیرد.



30/1/2010
جعبه كویر بیمعنی است
نسیمِ دستان، رقیق
خركهای عاطفه، شوخی
سیمهای رابطه اما محكم
و روی همه اینها
رگبار مضراب كه بگیرد
می‌گویند:
هیس‌! آوای زعفرانها.
اما از دیروز هژده آذر
همه خواهندگفت:
آه فرامرز پایور.

چهاربارانهایش
در دستگاهِ شادی
لیوانهای تشنگی را كه پُركنند
هر بلندگو شهادت‌داده
كه از جاودانگان است او.

هرچند
از گوشه بیداد رفته‌باشد.

10/12/2009
و روزی باز خواهم‌گشت
و بازجوهای بی‌انگشت
به دستانم خیره خواهند‌ماند
سرودیشان خواهم آموخت
شاید بوته‌ای زال‌زالكِ وحشی
از كفهاشان بروید.

زندگی
جلو پنجره‌ها می‌گذرد
و شیشه‌های آبستن
در قابهای پوسیده چوبی
هنوز استوارند
جایی برای خاطره ما نیست
جلادهای بی‌پلك
در اندیشه‌های بی‌غبار غوطه‌ور خواهند‌شد
و مادینگی ماه لبخند خواهد‌زد
و عروسكها در شبانگی نور خواهند‌رقصید.
و من می‌پرسم
موریانه‌های پوكه
حیاط را خواهند‌جوید؟
دیوار را
و میله‌ها را؟

8/3/97


كوچه هرچند خالی است
اما صدای ناله مردانی هنوز می‌آید
نقشِ خشم را بر خشت موریانه نخورده
هیچ بارانی مُهرِ پنجه‌ها را بر دیوار نشُسته‌
و هوا قالب قدمهای مغرورِ زنان را حفظ كرده‌است
دستبندها را باد نمی‌برد.
ما در آیینه‌ای سرخ خلاصه شدیم
زخمی و شرمسار
پنجره‌ها می‌گریند
و ما در حسرت می‌سوزیم.

پیكارِ آیینه‌های تهی
تكثیرِ خلاء خواهد‌بود.


8/2/97